Vangsttechnieken
Bodemcultuur | Boogvissen | Boomkor | Cyanide | Duiken | Enkelvoudige trawl | Explosieven | Flyshooter | Fuiken | Garnalen pulstuig | Garnalen visserij | Grondtrawl | Handline | Handmatig rapen | Hangcultuur | Harpoen | Harpoen Zwaardvis | Jiggen | Kokkel visserij | Korf visserij | Kweek tafels | Kweken in zee | Kweken op land | Longline / beugvisserij | Longline drifting | Longlining | Outrig | Pelagische trawl | Pole & line | Pot visserij | Pots | Pulskor | Purse seining | Snurrevaad visserij | Span visserij | Speer vissen | Staand-want visserij | Stinger | Sumwing | Tuna trap | Twinrig | Vlieg vissen | Weer visserij | Werpnet
Mosselen en oesters worden hedendaags het meest gekweekt. Er is een onderscheid te maken tussen bodemcultuur en hangcultuur. Maar voordat men de mossel of oester kan kweken dient men mosselzaad of oesterzaad te winnen om uit te zetten. Het zaad wordt uitgezet op een mossel- of oesterperceel. Is de mossel of oester eenmaal volgroeit, dan wordt er geoogst. Een mosselkotter kan vier mosselkorren uitzetten. Een mosselkor lijkt op het vierkante schepnetje voor uw viskom, maar dan wat forser en massiever. Een mosselkor heeft een afmeting van bijna 2 meter en schept de mosselen van de bodem. Voor de vangst van oesters hanteert men dezelfde techniek.
Boog vissen is hedendaags meer een tak van sport met modern wapentuig. Hoewel men in sommige, vaak achtergestelde landen, de vangst nog steeds met deze techniek uitgeoefend. Boogvissen is niets anders dan een prooi schieten met een pijl en boog. U kunt zich voorstellen dat een actieve visser met deze methode veel pijlen zou kwijt raken als deze zijn prooi mist. Vandaar dat men in een later stadium een lijn bevestigde aan de pijl om zo geschoten vis binnen te kunnen halen. Later is deze techniek sterk gemoderniseerd en werd de harpoen gelanceerd.
Het vissen met de boomkor wordt wereldwijd toegepast. Het principe is even eenvoudig als doeltreffend. Aan beide zijden van de boot wordt met de uitstaande giek een sleepnet uitgezet die is voorzien van een stalen buis (boom )die de netten open houden. Aan de buis zijn aan weerszijde twee “schoenen “ of “sloffen” bevestigd waarop deze over de zeebodem wordt voortgetrokken. Aan de boom zijn wekkerkettingen bevestigd die de bodemvis doet opschrikken en zo in het net (de kor) doen belanden. Deze vangsttechniek kent bodemberoering maar zoals sommige beweren dat de gehele boom een totale catastrofe aanricht is een fabel. Feit is dat nagenoeg alle trawltechnieken in meerdere of mindere maten bodemberoering kent. Betreffende de boomkor zijn het de sloffen, de wekkerkettingen en het net dat contact maakt met de zeebodem. Vandaar dat men aan het net nylon stukken touw bevestigd om slijtage te verminderen. Nadelig is de hoeveelheid bijvangst, maar zonder deze techniek wordt de vangst van platvis, zoals tong ernstig bemoeilijkt. Met de boomkor vangt men hoofdzakelijk platvissen zoals Tong, Griet, Tarbot, Schol en Schar. Effectief is deze methode zeker, maar kent ook nadelen zoals hoog olie verbruik. Er is hedendaags wel een vernieuwde versie die gebaseerd is op de boomkortechniek die minder zwaar is uitgevoerd en dus vriendelijker is voor het milieu. Zie info pulskor.
Het vissen met Cyanide vindt nog steeds plaats in Indonesië en in de Filippijnen en vormt een ernstige bedreiging voor de natuur onder water. De veelal door armoede gedreven jongeren duiken te water en zoeken tussen gaten en spleten in het koraal naar vissen die zich daar schuil houden. Gewapend met een bidon cyanide spuiten zij dit gif om zo de vis te verdoven. Het gif heeft een verlammende werking waarop de duiker de vis gemakkelijk uit het water kan halen. De toegediende dosis is cruciaal, teveel kan het leven kosten van de vis, maar een te hoge dosis ook voor de duiker. Het gebruik van cyanide tast tevens het koraal aan. De vis die na uitwerking van deze giftige stof overleeft wordt voor veel geld verhandeld aan handelaren en restaurateurs. Een ieder die wel eens in Azië misvormde vis heeft gezien in een aquarium kan er vanuit gaan dat dit het gevolg is van overtollig inname van cyanide.
Kwetsbare en dure soorten schelp- en schaaldieren worden vaak handmatig opgedoken. Voordeel is dat dit zeer selectief is en geen bodemschade veroorzaakt. Dit proces is zeer arbeidsintensief en niet zonder gevaar. Duikers worden dikwijls blootgesteld aan sterke stroming met alle gevolgen van dien.
Bij enkelvoudige trawl trekt het schip één net voort dat voorzien is van scheerborden. Deze scheerborden zijn recht opstaande stalen of houten platen die aan weerzijde van het net zijn bevestigd. Doordat het schip vaart maakt wijken de scheerborden naar de zijkanten uit waardoor het net zich opent. De opening van het net is afhankelijk van de hoogte van de scheerborden, meestal is de hoogte gebaseerd op een 1 op 2 maat (2 lengte, 1 de hoogte). De bovenzijde van het net heeft drijfvermogen terwijl de onderzijde is verzwaard met een of twee kettingen die de vis doen opschrikken, ook worden rollen gebruikt als men te maken heeft met een ongelijke grond of met stenen die op de bodem liggen. Heeft men met een ongelijke grond te maken of met veel stenen op de bodem dan kan het net gaan happen als er kettingen voor liggen, daarom worden dan rollen of een klossenpees gebruikt.
Het gebruik van explosieven is illegaal. Helaas vinden deze praktijken nog steeds plaats. En wie denkt dat dit alleen in arme delen van de wereld afspeelt heeft het mis. De werking is simpel en winstgevend tegelijk. Dynamiet is een veel gebruikt product maar creatieve boefjes gebruiken ook andere middelen en vullen zelfs blikjes en flessen tot een krachtige cocktail. Het explosief brengt men tot ontploffing in het water waarna de vissen door de enorme druk naar de oppervlakte drijven.
Het gevolg is een massaslachting die niet alleen de vissen treft maar ook andere wezens onder water. Er is aantoonbaar bewijs dat grote delen van koraalriffen hierdoor voor altijd zijn vernield.
De flyshooter is gebaseerd op de techniek van de snurrevaard visserij. Het schip zet met behulp van lange dikke lijnen een net uit. Het grote verschil is dat met het flyshooten het schip in beweging is in tegenstelling tot de snurrevaad. Ook bij deze methode vindt de vangst overdag plaats en zorgen de lange lijnen voor het opschrikken van de vis en doen deze bij het inhalen in het net belanden. Een nadeel bij deze techniek is dat er vaak minder grote vis wordt gevangen. Dit komt omdat de visvangst met relatief kleine mazen plaats vindt. Het grote voordeel is dat kwalitatief gezien de vangst hoogwaardig is.
Met fuiken vist men vooral in de zoete wateren. Er zijn verschillende fuiken, de schietfuik en de grote fuik zijn de bekendste. U heeft vast weleens langs de binnenwateren stokken in het water gezien. Dat zijn grote fuiken die ook wel staande fuik wordt genoemd en doormiddel van de stokken een vaste stek hebben. Aan de fuik is meestal een schutwant of vleugel bevestigd. Schutwand is een rechtopstaand net dat de vis in de fuik geleid. Schietfuiken zijn kleiner en worden vaak aan elkaar verbonden. Schietfuiken staan los op de bodem. Kenmerkend is dat de eerste ring afgeplat is zodat de fuik niet omvalt. Aan het begin en uiteinde van de fuik is een joon (soort dobber )bevestigd zodat de vissen deze kan terug vinden.
Het garnalen pulstuig is een nieuwe manier van elektronisch vissen en ondergaat een sterke ontwikkeling. Deze techniek is gebaseerd op het traditioneel garnaalvissen met de boomkor. We kennen echter ook de pulskor voor het vissen op andere vissoorten. Het garnalen pulstuig is een iets andere variant. Het grote verschil ten opzichte van traditioneel garnaal vissen is dat de onderpees met rollen niet meer aanwezig is. Aan de boom het men een pulsgenerator met elektroden bevestigd. De garnalen worden geprikkeld en springen op tot 15 cm overdag maar in het donker kunnen ze een halve meter opspringen en zo in het net doen belanden. Dit vistuig (door de Belgen ontwikkeld) wordt ook wel de hovercran genoemd. Hover betekend zweven hetgeen dit tuig ook doet en veel minder belastend is voor het milieu. Cran is een afgeleiden van crangon hetgeen garnaal betekend. Deze innovatie is veel belovend.
De garnalen vangst in Europa, vindt hoofdzakelijk plaats met de boomkortechniek (zie boomkor)
Aan beide zijde van het schip laat men doormiddel van de giek het net (de kor) te water. Het grote verschil is dat men geen gebruik maakt van wekkerkettingen. Aan de onderpees van het net bezit deze een rij kunststof of rubberen klossen die tijdens het voorttrekken van het net over de bodem rollen. De garnaal schrikt op en komt zo in het net terecht. De maaswijdte van het net is minimaal 20 mm. Ook met deze methode heeft men bijvangst. Eenmaal boven water wordt de vangst op een zeefbak gelegd en wordt de garnaal van de bijvangst verwijderd. Dankzij aanpassingen aan het net overleeft de bijvangst grotendeels en kunnen zij levend weer te water wordt gelaten. Garnalen vissers, vaak in tropische delen van de wereld, vangen garnalen met veel bijvangst die het meestal niet overleeft.
Grondtrawl is te vergelijken met de enkelvoudige trawltechniek. Deze tak van sport vereist veel meer spierballen. Grote schepen met krachtige motoren varen wereldwijd en trekken grote netten door het water. De scheerborden die het net open moeten houden, hebben soms een omtrek van meer dan twee bij drie meter. Bij de enkelvoudige trawl visserij is dat anderhalf tot hooguit twee meter, waardoor er veel bodemberoering is. Met deze methode vist men hoofdzakelijk op minder commerciële vissoorten zoals zandspiering. Het moge duidelijk zijn dat er ook andere soorten vis de dans niet zullen ontspringen. De industriële visserij vangt hoofdzakelijk vis voor de vismeelproductie. Deze tak van sport wordt wereldwijd bedreven. Kleine vis is voedsel voor grote vis, als we het hebben over teruglopende bestanden dan mogen we hier wel eens wat aan doen. Vismeel wordt gebruikt voor het voeden van kweek vis, maar wist u dat het merendeel bestemd is als bijvoeding voor varkens, koeien en kippen?
Handline is een manier van vissen met de hand. De visser heeft een rol met draad in zijn hand die hij laat vieren. Deze manier van vissen wordt ook commercieel toegepast. Het zijn vaak kleine vissers die rond eilanden vissen en jacht maken op Skipjacks en Snappers. Deze techniek is duurzaam maar zeer arbeidsintensief.
Het handmatig rapen is niets anders dan het met de hand schaal en schelpdieren van de zeebodem halen. Zeer geoefende duikers die voor de commerciële visindustrie de zeebodems afspeuren naar Coquilles, Scheermessen of andere schaal en schelpdieren zijn slechts bewapend met een korf waarin men de zee schatten deponeert. Deze methode is zeer arbeidsintensief maar is duurzaam te noemen. De geraapte schelpdieren worden levend aan wal gebracht. Het spreekt voor zich dat de kwaliteit hoogwaardig is.
Mosselen en oesters worden hedendaags het meest gekweekt. Er is een onderscheidt te maken tussen bodemcultuur en hangcultuur. Bij hangcultuur vindt de zaadwinning met dezelfde methode plaats. Het zaad van mosselen of oesters word in netten of kousen opgehangen aan palen of boeien in plaats van de over de bodem uitgespreide methode. Voordeel van hangcultuur is dat de groei sneller gaat.
De harpoen is feitelijk een moderne versie van het boogschieten. De harpoen is de voorloper van het geweer en op haar beurt weer van het kanon. De harpoen is een krachtig wapen dat haar pijlen afschiet met behulp van een elastiek. Sportvissers die graag een duikje maken zijn vaak bewapend met een harpoen, vaak voor bescherming tegen gevaarlijke dieren onder water. Tegenwoordig wordt er nog steeds commercieel met de harpoen gevist. Denk de walvisvisserij waarbij men op de boeg van het schip een krachtig harpoen heeft geïnstalleerd. Dit harpoen is een zware wapentuig dat meer een kanon is. Hierbij wordt een stalen speer afgeschoten met behulp van een explosief. Aan deze massieve speer is een kabel bevestigd, zodat men de walvis kan binnenslepen. Walvis vangst voor zogenaamd wetenschappelijk onderzoek. Dat is een ziekelijke gedachte, er valt na al die jaren niets meer te ontdekken. In Canada is wel een harpoen visserij dat MSC gecertificeerd is en haar pijlen richt op zwaardvis. Het mogen duidelijk zijn dat deze harpoen visserij vriendelijker is.
In de wateren van Canada vangt men de zwaardvis door het gebruik van de harpoen. Dit is feitelijk een speer die men handmatig werpt vanaf de boot naar de gevangen vis. Men noemt dit 'Harpoon fishing'. Met deze methode vangt men Zwaardvis. Doordat men deze techniek toepast wordt deze als duurzaam beschouwd en bezitten sommige vissers zelfs het MSC certificaat. Dat is wel enigszins merkwaardig. De vis wordt met de lijn naar de boot getrokken. Is de vis binnen bereik, dan werpt men een speer in de vis. Aan de speer is een kabel bevestigd en zo kan men de vis binnen trekken. Vaak treft men met de speer de flank i.p.v. de kop. De techniek mag dan als duurzaam worden betiteld maar is niet bepaald diervriendelijk. Door het speer werpen is de kans op stress groot.
Inktvis kan men op verschillende manieren vangen. Een methode die veel wordt gebruikt om inktvis te vangen is squidjiggen. De squidjigger gaat er op uit in de nachtelijke uren. Eenmaal op locatie laat men een lange lijn met zijlijnen (die voorzien zijn van aas) zakken. Met behulp van veel fel licht dat in het water schijnt lokt dit de inktvis naar boven. De inktvis ziet daardoor veel voedsel en hapt naar alles. Deze manier van visvangst is zeer winstgevend en bovendien selectief. Er is geen sprake van bijvangsten.
De kokkel visserij mag men omschrijven als zeer arbeidsintensief. Voor de modernisering werd de vangst handmatig uitgevoerd. Vissers harkten de zeebodem. Door gebruik van een slagrijf, dat is een soort hark waaraan een net is bevestigd, kon men de schelpdieren opvangen. Kwalitatief is de vangst erg mooi. Er zijn plaatsen ter wereld waar men deze ouderwetse manier van vissen nog steeds toepast. Hoogwaardige kwaliteit treft men aan in de Waddenzee. Indien men grote exemplaren prefereert dan bieden Schotland en Ierland de uitkomst. Mechanische visserij is verboden in Nederland.
Kreeften worden hoofdzakelijk gevangen door gebruik van korven. De korven worden op de bodem gelegd en zijn voorzien van aas. Na een aantal uren haalt men de korven naar de oppervlakte om de gevangen kreeft te bevrijden. Het is een duurzame methode, want het veroorzaakt vrijwel geen bodemschade, is zeer selectief en vereist vrijwel geen brandstof. Nadeel is natuurlijk wel dat het arbeidsintensief is.
Het kweken van Oesters of andere schelpdieren op tafels is geen uitzondering. Deze methode is kwalitatief beter dan het kweken op banken of beddingen. De groei gaat snel en heeft als voordeel dat er geen krabbetjes of zand in de schelpen terecht komt. Uiteraard staan de schelpdieren onder invloed van eb en vloed. Oesters krijgen een speciale behandeling. Zij worden vaak in korven gestopt en meerdere malen gekeerd om zo de groei te bevorderen.
Het kweken van vis vindt plaats over de gehele wereld. Als basis kweekt men de pootvisjes op in bassins op het land. Als de vis voldoende is gegroeid zet men de vis uit in bassins op zee. Het kweken is niet geheel risicoloos, er zijn kwekerijen die ernstig vervuilend zijn voor het milieu. Duurzame kwekerijen zijn er ook. Die zelfs pootvisjes van de gekweekte vis oplaten groeien zodat de wilde populatie niet wordt aangetast. De bassins lijken op grote ringen waaraan een net is bevestigd tot wel 40 meter diep.
Het kweken van vis in bassins op het land is minder risicovol dan het kweken op zee. Het kweken van vis in gesloten systemen verdiend de voorkeur en mag zich in sommige gevallen duurzaam noemen.
De te kweken pootvisjes worden naar mate deze groeien verplaats naar verschillende en grotere bassins om zo de groei voort te zetten.
Longline is de internationale benaming voor lijnen visserij. Deze tak van sport stamt al uit de oudheid. Het is simpel gezegd een lange lijn waaraan korte zijlijnen zijn bevestigd die zijn voorzien van aas. Een schip kan een of meerdere lijnen uitzetten. Deze visserij was er op gebaseerd dat de lijnen een tij ( eb en vloed) over in het water lagen. Longline visserij behoort tot de betere vis methode. Het gebruikte soort aas, diepte en lengte is alles bepalend voor de visvangst. Zo kan men het aas op de bodem of in het midden of drijvend aanbieden. Nadeel van drijvend aas was dat gevogelte dit niet konden weerstaand, voor de visser kans op ongewenste bijvangst! Vandaar dat men hedendaags veelal gebruik maakt van cirkelvormige haken die de kans op bijvangst van vogels en schildpadden drastisch heeft verminderd. De longline kan vele tientallen kilometers lang zijn, maar deze methode wordt ook op kleine schaal toegepast. Een flink aantal Noorse en IJslandse vissers hanteren een lijn die vaak niet langer is dan 4 km. Kwalitatief is de visvangst met deze methode hoogwaardig.
De longline visserij kent meerdere variaties. De drifting longline is een drijvende lange lijn die is voorzien van meerdere boeien. De drijvende lijn is voorzien van kleine lijnen waar aan het aas wordt bevestigd. De drifting longline is korter dan de traditionele longline en wordt veel gebruikt om tonijnachtige en andere vissen te vangen die zich aan de oppervlakte van de zeespiegel bevinden.
Een serieuze visser werkt met cirkelvormige haken om ongewenste bijvangst te verminderen.
Vissen die op deze manier worden gevangen zijn van hoogwaardige kwaliteit.
Longlining is een methode waar men gebruik maakt van twee of meerdere lijnen tegelijk. De lijnen worden via de giek te water gelaten terwijl de boot voortgang maakt. De lijnen variëren in lengte van 25 tot 150 meter afhankelijk van de gewenste soort vis die men wil vangen. Met deze methode vangst men vissen die zich aan de oppervlakte van de zeespiegel bevinden. Vissen zoals zwaardvis en tonijnachtige zijn commercieel het belangrijkst. Deze methode mag men als duurzaam zien.
Doordat het vissen met de twinrig minder brandstof gebruikt dan met de boomkor heeft men het outrigging uitgevonden. Deze techniek is gebaseerd op de boomkor (zie boomkor). Het schip laat aan beide zijden doormiddel van de gieken twee netten met scheerborden te water. Het grote verschil is dat de boom vervangen is door borden (zie twinrig of spantrawl). Ook is de vangst anders dan met de boomkor. Met de outrig worden vooral Langoustines en Schol gevangen. Er is ook minder bijvangst ten opzichte van de boomkor. Vissen met de outrig bespaart ongeveer de helft van de brandstofkosten. Maar de opbrengsten zijn anders. Aan Schol en Langoustines kan per liter scheepsdiesel meer worden verdiend met de outrig dan met de boomkor. Voor de vangst van Tong, Tarbot en Griet is de balans voor de boomkor gunstiger. Het outrigtuig beroert 22 procent minder zeebodemoppervlak dan een boomkortuig en ook het percentage ongewenste bijvangst is beduidend lager.
Pelagische trawl is een techniek waarbij het net in de bovenlaag van de waterkolom wordt getrokken. De borden aan weerzijde van het net houden het net open. Pelagische trawl lijkt sterk op enkelvoudige trawl.
Met gebruik van de pelagische trawl worden scholen vis gevangen zoals makreel en haring.
Pole & line is de internationale benaming voor het vissen met de hengel. Een duurzamere vangstmethode bestaat niet. De lijn gevangen vis is kwalitatief met deze methode het best, mits de gevangen vis goed wordt verzorgd. Wereldwijd zijn er genoeg vissers en handelaren die de verkregen vangst door middel van de hengel met succes op de markt zetten. In Australië zijn een aantal vissers die de verkregen vis direct na vangst spyken. Het is niets anders dan een pin in de kop van de vis steken, zodat deze direct dood is. Qua visserijvorm echter bijzonder duurzaam. Hedendaags zijn veel lijn gevangen vissen voorzien van een label.
Een oude techniek om octopus te vangen is door gebruik te maken van potten die aan een lange lijn zijn bevestigd. De potten zakken naar de bodem om enige tijd later te worden opgehaald. Doordat de octopus zich het liefst verscholen houdt en in holen en spleten kruipt, kruipt deze ook in de gereedliggende potten.
In de noordelijk wateren maakt men gebruik van pots voor het vangen van King en Snowcrab. De pots worden ook wel korven genoemd. De pots worden voorzien van aas en meestal tot op een diepte van 150 meter uitgezet. De pots worden los van elkaar te water gelaten, elke pot is voorzien van een boei om deze makkelijk terug te vinden.
De werking van de pulskor is gebaseerd op de boomkortechniek. Deze vernieuwde vistechniek staat feitelijk nog in de kinderschoen maar de resultaten in de praktijk zijn zeer positief. Het grote verschil is dat de pulskor geen wekkettingen bezit, deze zijn vervangen door slangen die stroomstoten (pulsen) afgeven. Het is een ingenieus systeem dat mag gezien worden als de techniek van de toekomst. Afhankelijk van de hoogte van de spanning kan men inspelen op de grote van de te vangen vis. Doordat de vis opschrikt van de stroomstoot schiet deze uit het zand omhoog en komt zo in het net terecht. Dit heeft als voordeel dat deze methode minder bijvangst heeft. Dankzij de totaliteit is deze techniek vriendelijker voor het milieu en bespaart de visser veel brandstof doordat het complete tuig veel lichter is in gewicht. Samengevat; lichter, minder brandstof verbruik, minder schade aan de bodemtechniek, die duurzaamheid bevorderend is.
Purse seining wordt ook wel zegenvisserij genoemd. Purse seining is een zeer effectieve manier om vis te vangen. Met behulp van de sonar lokaliseert de visser een school vissen, waarna de boot een lang net rondom de school vissen uitlegt. Deze vistechniek wordt ook wel ringzegen genoemd. Purse seining wordt gebruikt om de pelagische vissoorten te vangen welke zich bevinden in de waterkolom (aan het wateroppervlak en niet in of op de bodem) en in scholen zwemmen zoals zalm, haring en makreel. Met deze techniek wordt ook tonijn gevangen. Als de vis is ingesloten trekt men de onderlijn (onderpees) van het net aan. Zo ontstaat er een soort zak en kan de vis niet meer ontsnappen. De tonijnvangst levert met deze techniek veel stress op voor de vissen en ze kunnen zich zelfs verwonden.
Snurrevaad visserij is een vorm van kustvisserij en wordt ook wel ankerzegen visserij genoemd.
Met deze methode wordt met behulp van lange touwen (zegen of kabels) een groot net omsloten. Bij Snurrevaad ligt het schip voor anker en deze trekt met behulp van een haspel het net binnen.
Deze tak van sport geschiedt alleen overdag wanneer het zicht onder water voor de vissen goed is. Doordat de lange kabels hierbij over de grond slepen en goed waarneembaar zijn voor de vissen, schrikken deze op en komen zo in het net terecht. Het net komt over het grondgebied zonder dat de bodem flink wordt omgewoeld of beschadigd, zoals bij de boomkor. Vissen met deze techniek levert hoogwaardige kwaliteit op.
De Span visserij wordt ook wel twin trawling genoemd en is gebaseerd op de enkelvoudige trawltechniek. Het is een samenspel van twee schepen die beide een net voorttrekken. Scheerborden zijn bij span visserij overbodig. Doordat beide schepen gelijk opvaren en afstand bewaren kan het net zich volledig openen en zo de vis omarmen. Deze afstand wordt bewerkstelligd door een zogenaamd koptouw, dat is een touw, meestal van nylon gemaakt, wat op beide schepen op het voorste puntje (de kop) van het schip wordt bevestigd. Door deze bevestiging kan men niet uit elkaar varen en blijft het net altijd open. Met deze methode wordt voornamelijk rondvis gevangen zoals Makreel, Sardien, Wijting en Kabeljauw. Het net dat wordt gebruikt is veel groter en langer dan wat wordt gebruikt voor de vangst met enkelvoudige trawl.
Het speer vissen is wellicht de oudste techniek die wordt gebruikt om vissen te vangen.
De speer, vroeger vaak gemaakt van wilg of hazelaar werd voorzien van een scherpe punt die vaak werd gemaakt van vuursteen en tevens als een soort weerhaak. Tegenwoordig wordt deze techniek nog steeds toegepast en niet alleen in achtergestelde gebieden. De moeilijkheid is de vis te raken. Doordat de visser rekening moet houden met de optische breking aan het wateroppervlak, lijkt het of zijn prooi verder weg is. Met uiterste precisie doorklieft men de vis. In vroegere tijden werd ook de Walvis naar ondiepere wateren gedreven en met speren bestoken. Doordat het vissen met de speer veel kracht kost en snelheid essentieel is heeft men in een later stadium het boog vissen uitgevonden. Door technische vooruitgang ontstond later hieruit de harpoen.
De benaming staand-want visserij is eenvoudig te verklaren. Het is feitelijk een muur van netten of een enkel net dat op de bodem wordt opgezet met behulp van drijvers met een verzwaarde onderlijn. De vissen zwemmen als het ware tegen een muur op en raken daarin verstrikt.
Deze methode is even eenvoudig als doeltreffend en wordt meestal toegepast rond wrakken of obstakels waar veel vis zich schuil houdt. Staand-want vissers vangen vissen zoals Tong, Kabeljauw, Tarbot , Harder en Zeebaars. De staand-want visserij kent weinig bijvangst en wordt als duurzaam betiteld. Staand-want visserij op zee is aan regels gebonden en heeft haar “beperkingen”. De lengte van het net mag maximaal 25 km lang zijn...oei. Staand-want visserij kan men onderverdelen in twee groepen.
Kieuwnet methode is een grofmazig net waarin de vis met de kop vast blijft steken en niet meer terug kan. Deze methode is bijzonder selectief. Te grote vis blijft niet in de netten steken terwijl zeer kleine vis er doorheen zwemt.
Warnet methode is zeer doeltreffend. Warnetten zijn zeer fijnmazige netten die voor het grofmazige kieuwnet wordt gehangen. Het spreekt voor zich dat zowel grote als kleine vis hierin verstrikt raakt.
Het vinden van schelpdieren is handmatig en een zeer arbeidsintensieve aangelegenheid. Een veel gebruikte methode in het gebruik van de stinger. Het gebruik en werking is eenvoudig. De stinger is een soort pistool dat men in de grond prikt. Doormiddel van lange slangen met perslucht of water vanuit de boot naar het pistool te pompen, kan men lucht of water rondom een schelpdier zoals de Geoduck blazen en deze gemakkelijk uit de grond trekken. Eenmaal uit de grond kan men deze in een korf bewaren opzoek naar de volgende. De moderne technologie heeft ervoor gezorgd dat men hedendaags met een ingenieus zuigsysteem de schelpdieren naar het moederschip transporteert.
Naast de vangstmethode in ondiep gelegen wateren vindt deze methode ook diep onder water plaats.
De vangstmethode van de sumwing is gebaseerd op de boomkormethode. Het grote verschil is dat de boom vervangen is door een soort vleugel. De vleugel is bestuurbaar, de hoogte wordt aangestuurd door een taster die over de bodem glijdt. De vleugel kan uitgevoerd worden met wekkerkettingen maar dat is eigenlijk alweer achterhaald, de sumwing kan ook worden gecombineerd met de pulskor (zie pulskor). De toepassing van de sumwing kent grote voordelen, zo bespaart men enorm op het brandstof verbruik en kent men met deze techniek nauwelijks bodemberoering.
Er zijn verschillende methodes om Tonijn te vangen. De Tuna trap is het diervriendelijkst. Doordat de vis langs het lange inloopnet wordt gedirigeerd zwemt de vis zichzelf in gevangenschap. Het grote voordeel is dat de vis geen stress ondervindt en niet wordt opgejaagd. Eenmaal in de trap wordt de Tonijn doorgesluisd naar de aangekoppelde ring al waar deze tijdelijk verblijft. Is de ring vol dan verhuisd de Tonijn naar de volgende ring. Kwekers die hoogwaardige kwaliteit tonijn “op mesten” voeden de vissen met verse vis.
De twinrig methode is niets anders dan het voorttrekken van twee netten die horizontaal aan elkaar zijn verbonden. Het middelpunt van de twee netten is verzwaard met een slof. Aan beide uiteinden van het net zijn scheerborden bevestigd die het net tijdens het varen naar buitenwaartse richting wijken en zo het net horizontaal openen. Het spreekt voor zich dat het schip flink wat pk’s in huis moet hebben om het net voort te kunnen trekken. Ook met deze methode is er sprake van serieuze bodemberoering, zij het minder dan bij de vangst met de boomkor. Een ander voordeel ten opzichte van de boomkor is dat de ongewenste bijvangst minder is. Naast dat men met deze techniek op zoek gaat naar bodemvis, kan men ook in hogere delen van het water vissen, op zoek naar hoofdzakelijk rondvis. Kwalitatief zijn de vangsten goed. Twinrig visserij is toch sterk in opkomst als alternatief voor de boomkor visserij. Het is milieuvriendelijker, want er is minder dieselverbruik en minder bodemberoering dan bij de boomkor. Het nadeel is dat er geen Tong mee gevangen kan worden. De visserij wordt ook gebruikt voor de vangst van Langoustines.
Vlieg vissen is een techniek waar men wel enige ervaring in dient te hebben. Vliegvissen is moeilijk, het vieren van de lijn in combinatie met een zwepende beweging maakt deze tak van sport aantrekkelijk voor veel sportvissers. Met vliegvistechniek wordt vooral gevist op Zalm en Forel. Deze techniek wordt op veel plaatsen ter wereld toegepast.
De weer visserij is een oude passieve vorm van vissen. In vroege tijden werd deze techniek vooral gebruikt om Ansjovis te vangen. De weer visserij werd op meerdere plaatsen toegepast, waarbij eb, wateren gedeeltelijk droogvallen. De V-vormige constructie bestaat uit twee armen die men vleuken noemt. Deze zijn gemaakt van houten takken dat men weerhout noemt. Aan het einde, waar de vleuken samenkomen, is een net gespannen waarin uiteindelijk de vis terecht komt. De gehele constructie noemt men een weer. De werking is even eenvoudig als doeltreffend. Vissen zoals Ansjovis, Haring en Geep zwemmen als het eb is langs de vleuken naar de dieper gelegen fuik en wordt uiteindelijk opgesloten. Deze manier van vissen wordt hedendaags wereldwijd nauwelijks meer toegepast.
Het gebruik van een werpnet wordt hedendaags nog steeds toegepast. Hoewel deze techniek uit de oudheid stamt, zijn het vooral de kleine lokale vissers die kwalitatief hoogwaardige vis maar ook garnaalachtige ermee vangen. Als het net is uitgeworpen dan trekt men aan de onderlijn en het net sluit zich, de buit is binnen.
